De naam zegt het al
Sitatoenga's lijken wel ballerina's, zoals ze hun teenspitsen zachtjes en uitermate precies tussen riet en papyrusplanten in de modder
prikken. Hun hoge, wijd spreidbare hoefjes voorkomen dat ze wegzakken in de drassige bodem.
En door de kleurencombinatie van riet en hun vacht kunnen ze zich
onopgemerkt verplaatsen. Game spotters, van die mensen die op safari gaan, zijn maar al te blij als ze er eentje zien. Wanneer
ze moeten vluchten voor een leeuw of luipaard, zoeken ze dieper water
op. Het zijn uitstekende zwemmers en kunnen zich helemaal onderdompelen met
alleen hun neusvleugels boven water om te ademen. Zo blijven ze stil
ondergedoken tot het gevaar voorbij is. Behalve voor leeuw en luipaard moet de
moerasantilope uitkijken voor slangen, krokodillen en wilde honden.
Maart 2007 - Nieuw sitatoengaverblijf
Artis naast het insectarium
Niet voor niets heet de sitatoenga marsh buck in het Engels, waterkoedoe in het
Zuid-Afrikaans, Sumpfantilope in het Duits, en moerasantilope in het Nederlands. De naam zegt het al!
Ze leven in groepjes van vijf of zes in tropisch, centraal en westelijk Afrika waar
ze overdag in de buurt van water doorbrengen. Tegen de avond, 's nachts of
juist vroeg in de ochtend zijn ze op zoek naar waterplanten, bladeren en
grassen. Soms dwingt hoog water hen
naar hoger gelegen terrein waar ze op een harde ondergrond maar moeizaam uit de
voeten kunnen.
Staart: 30 - 35 cm
Schofthoogte: 75 - 125 cm
Lichaamslengte: 115 - 170 cm
Gewicht: 80 - 120 kg
Hoorns: 45 - 90 cm
Paartijd: september
Draagtijd: 7 maanden
Worp: 1 of 2 jongen
Zoo Planckendael 2006
Zoo Parijs Bois de
Vincennes 2006
Allemaal anders
Mannetje en vrouwtje zien er leuk anders en in dit geval totaal verschillend uit.
Vrouwtjes en jonge mannetjes zijn roestbruin van kleur. Als ze opgroeien worden
de mannetjes chocoladebruin met grijs. 't Mannetje krijgt maantjes, niet echt wat je noemt een lekkere volle bos trouwens, maar wel 'n flink stel hoorns en een witte aalstreep
over de rug.
Hij wordt groter en zwaarder dan het vrouwtje en krijgt een luide basstem.
Zoo Planckendael Muizen
2005
Zowel bij mannetjes als vrouwtjes kun je allerlei witte strepen en accenten aantreffen. Eigenlijk kun je wel zeggen dat er geen
twee sitatoenga's helemaal hetzelfde zijn. En dan het staartje nog. Vanboven donkerbruin, aan de onderkant wit, eindigt het staartje van de
sitatoenga in een donker kwastje.
